duizel_noord2 - kopie (2).png

Nieuwsberichten

Wandelen!
Nooit had ik van mezelf gedacht dat ik graag en zo veel zou gaan wandelen.
Vroeger, zeg maar 40 jaar geleden, werd er, naar mijn mening, veel minder gewandeld. Trouwens ook veel minder gefietst. Het kan zijn dat het aan mijn leeftijd ligt en denkt de jeugd er nog zo over. Dat kan ik niet helemaal inschatten. Omdat onze dochter ook graag wandelt en bijvoorbeeld, samen met een vriendin , al het hele Pieterpad gelopen heeft. En mijn jongste zus, een heel stuk jonger als ik, eveneens. Deze tocht staat ook nog op mijn ‘ to do list’. Maar daar staat nog heel veel op.
Bij ons, langs De Kleine Beerze, een bij uitstek mooie route, zie ik heel veel wandelaars. Weliswaar mensen van gemiddeld toch wel boven de veertig, maar echt veel meer als een aantal jaren geleden.
Ik herinner me nog als de dag van gisteren de voettochten in mei naar allerlei bedevaartsoorden, vooral Maria-oorden. Bijvoorbeeld naar Meerveldhoven, dat was van ons thuis uit nog te doen. Maar ook naar de Mariakapel in Oirschot. Wel 16 km! Dan moest je ’s morgens om 6 uur aanlopen om op tijd in de hoogmis te zijn. En onderweg zingen en bidden! En ook weer te voet terug lopen. En warm dat het dan altijd was naar mijn beleving. Wellicht was dat meer lopen als wandelen! Nu zie ik bij ons langs De Beerze ook regelmatig pelgrimsgangers, die helemaal van Vessem naar Santiago de Compostella lopen. Het eerste traject gaat van Vessem, Huize Kafarnaüm, naar de abdij van Postel, ca. 33km. Soms zijn ze alleen, vaak met tweeën. Het lijkt me een fantastische uitdaging. Niet alleen, dat zou ik niet meer durven, met z’n tweeën, geweldig. Maar het thuisfront…
Dat er veel meer belangstelling voor wandelen is zie je ook door de tientallen beschreven wandelroutes die overal te verkrijgen zijn. En de paaltjes met nummers of pijlen of namen van routes. Het leukste vind ik mijn eigen route uit zetten terwijl ik loop. Dan kom ik voor allerlei verrassingen te staan. In de zomer liep ik langs De Kleine Beerze, Dalemse Dijk over, klom over een hek (kon het niet open krijgen) richting snelweg. Kom langs een mooie wijngaard en loop er een stukje door, aan de andere kant wilde ik er uit. Hoge prikkeldraad! Ging plat liggen om er onderdoor te schuiven, maar helaas, zo plat kon ik me niet maken. Dan er overheen; klim vier prikkeldraden omhoog en landt in een veld met alle soorten wilde planten. Mooi. Hier enigszins voorzichtig doorheen zigzaggend , bereikte ik de bosrand en verder kon ik! Nog zo’n avontuur. Ergens eind februari, regenachtig en het heeft al veel geregend. Maar op moment van aanlopen droog en volgens de buienradar zal het toch wel een paar uur droog blijven. Er op uit dan. Richting Kempisch Bedrijventerrein. Een heel mooi wandelgebied. Ergens achter De Donksbergen besluit ik linksaf te gaan richting Hapert. Even goed gekeken en ingeschat of ik met mijn wandelschoenen wel over het stuk gras kan lopen langs een sloot. Dat zal wel gaan denk ik en waag de oversteek. Maar hoe verder ik loop hoe natter het wordt. Springend van de ene graspol naar de andere kom ik al een heel eind. Nee, ik maak geen missprong en ik glijd er ook niet af! Maar op het einde moet ik een stukje het talud op en dat is spekglad. Op handen en voeten en telkens terug glijdend kruip ik dan toch de weg op. Geen echt natte voeten maar wel een broek met modderknieen. Toch maar verder gewandeld met af en toe een nieuwsgierige blik van tegemoet komende wandelaars. En net voor er weer een flinke plensbui komt ben ik thuis.