duizel_groenstraat2.png

Nieuwsberichten

In de week tussen Kerstmis en Nieuwjaar speelde zich een ware championsleague af in De Smis in Duizel. Weliswaar niet met de massa fans in de stadions, die we kennen van het voetballen, al zouden ze wel graag wat meer publiek en belangstellenden gehad hebben.

 

Het ging nl. om het DUIZELS KAMPIOENSCHAP DRIEBANDEN 2017.

 

Deze wedstrijd speelde zich af op 27- 28-29- en 30 december 2017, ‘s avonds in dorpshuis De Smis. Je mag meedoen als je op een of andere manier een verbintenis met Duizel hebt. Op zaterdag 30 december waren de finales. Harrie van Kessel, organisator  van het toernooi, vroeg me een stukje over het biljarten te schrijven. Eerst hield ik de boot af, want ik wist niet meer dan dat je voor biljarten een keu, twee witte en een rode bal èn een biljarttafel nodig hebt. Een tegenstander is ook wel handig. Veel verstand van biljarten hoefde ik ook niet te hebben, zei hij, het ging meer om het beschrijven van de sfeer en om wat meer aandacht voor deze wedstrijd te krijgen. Dus toog ik naar De Smis. Niet al te vroeg, want de finale zou toch pas wat later op de avond zijn.

 

Iedereen keek heel geconcentreerd naar de biljarttafel in het midden, op het moment dat ik binnen kwam. Het was muisstil. Maar één ding viel me op: wat afzijdig stond een meisje met een biljartkeu in haar hand en met enigszins gebogen hoofd. Wat bleek: het was een dappere meid die het gewaagd had om aan het kampioenschap mee te doen en helaas in de halve finale verloren had. Kari Fleerakkers heet ze en ze biljart bij de biljartclub van de Donksbergen. Een superprestatie heeft Kari geleverd, maar o zo graag had ze in de finale gestaan.

Toch wilde ik graag wat meer van het spel begrijpen. Iedereen was bereidwillig me een beetje in te wijden in deze, nu ik er wat meer van weet, hele mooie, maar naar mijn idee ook moeilijke sport. Er zijn verschillende spelsoorten. De meest bekende zijn: het driebanden spel; hierbij moet de bal die je speelt alle drie de banden raken en ook de rode en andere witte bal. Het andere spel heet libre (vrij) spel.

 

Het gaat bij biljarten niet direct om het aantal caramboles, maar het gaat erom je eigen gemiddelde te verbeteren t.o.v. je tegenstander in een van tevoren bepaald aantal beurten. Deze wedstrijd telde 30 beurten per spel. En om mee te mogen doen moest je een gemiddelde van minimaal 6 hebben. Best een beetje ingewikkeld. Het is erg belangrijk om alle beurten en punten goed bij te houden en de gemiddelden uit te rekenen. Maar daarvoor hebben ze bij de organisatie Renaldo Kuijken die dit op zijn laptop met bepaalde programma’s piekfijn doet. En meteen na de wedstrijd zijn alle gegevens bekend. In de Smis hangt ook hoog aan de muur nog een duidelijk scorebord met rode cijfers.

 

De finale ging tussen Piet Castelijns en Cees Castelijns. De strijd ging tamelijk gelijk op. Maar uiteindelijk won Cees Castelijns.

De beker heeft ook nog een verhaal. Er stonden twee grote bekers klaar; 1e prijs en 2e prijs? Nee dat niet, vertelde Harrie van Kessel. De grootste beker was geschonken door Rie Vromans, vlak voor zijn sterven nu een jaar geleden en bedoeld om als trofee een ereplaats in De Smis te krijgen! De andere wisselbeker, geschonken door dorpshuis De Smis, is voor de kampioen: Kees Castelijns, die hem uitgereikt kreeg door de kampioen van vorig jaar, Jos Hakkens.

Ik had geen spijt van mijn bezoek. Het was voor mij een leuke avond waarop ik veel geleerd heb!

Antoinette Koolen- van der Velden.