Duizel_O1.png

Nieuwsberichten

Een onvoorstelbaar leven!

Dit stukje gaat over een van de oudste inwoners van Duizel: Jan Wildeboer Schut.

De aanleiding is zijn aftreden als dirigent van het Duizels parochiekoor. Waarover straks meer.

Een hele middag heb ik met hem zitten buurten en nog waren we niet uitgepraat. Wat wil je ook: een man van ruim in de negentig! In zijn levensverhaal komt een man naar voren met een duidelijke Rotterdamse ‘aanpak’ mentaliteit, niet het afwachten waar het Brabant van voor de oorlog om bekend stond. Hieruit kun je al begrijpen dat Jan van oorsprong uit Rotterdam komt. Door allerlei omstandigheden is hij in Duizel terecht gekomen waar hij vanaf zijn derde levensjaar opgegroeide bij pleegouders. Dit gegeven heeft hij heel zijn leven als een last mee moeten dragen.

Gelukkig loopt de muziek, en vooral het zingen, als een rode draad door zijn leven. Dat heeft hem op de been gehouden. Het begon met een accordeon, die hij kocht van gespaard zakgeld, toen hij veertien was. Als hij in de zomer buiten speelde en erbij zong bleven de mensen staan om te luisteren. Kort na het einde van de oorlog werd Jan opgeroepen voor zijn dienstplicht. Deze moest hij vervullen in Nederlands Indië. Hij heeft daar veel meegemaakt. Maar wat hij óók deed was zich aanmelden bij een koor! Hij zong toen in de grote kathedraal van Palembang kerstliederen. Terug uit Indië moest hij een paar maanden aansterken. Toen Jan weer voldoende op krachten was trok de muziek weer en ging hij, in zijn vrije tijd, gregoriaans studeren. In het bisdom Den Bosch organiseerde de Nederlandse Gregoriusvereniging (ik weet niet of die nog bestaat) cursussen Gregoriaans, Latijn lezen, en kennis van de liturgie. Ook kreeg hij orgelles van de organist van de Catharinakerk in Eindhoven en van een pater van de Achelse Kluis. Zo werden de gedegen fundamenten gelegd voor de dirigent van het Duizels parochiekoor. Jan is al meer dan zestig jaar lid van het Duizels herenkoor en was twintig jaar dirigent! Een bijzondere kerkelijke onderscheiding: Pro Ecclesia et Pontifice viel hem ten deel bij zijn 60-jarig lidmaatschap. Het jaarlijkse sint Ceciliafeest is ook zo’n gezellige gebeurtenis waar hij graag aan deelneemt. ‘Zo lang ik de trap op kan blijf ik lid van het koor’. En het gemengd bejaardenkoor van Eersel mag eveneens van zijn kwaliteiten genieten.

Jan vertelt ook over de dieptepunten in zijn lange leven. Het verlies van zijn zoon Jan en zijn geliefde vrouw Mientje. Het als enige overblijven na het overlijden van al zijn broers en zussen. Zo is er nog veel meer. Het ziek worden; maar ook de kracht krijgen om dit weer te overwinnen.

En over de hoogtepunten, zoals er hierboven al een aantal beschreven zijn. Maar er zijn er nog veel meer. Hoe hij Mientje leerde kennen, dat de moeder van Mientje hem in eerste instantie negeerde, maar ze later heel goed met elkaar over weg konden. Vol trots vertelt hij ook over zijn grote gezin, zijn dochters die de weg weten bij de thuiszorg. Maar vooral ook over de vakantie onlangs naar Trier met zijn twee zoons! Die hebben hun vader heerlijk verwend en samen veel lol gehad, getuige het fotoboek dat bovenaan op een stapeltje paperassen ligt. En Jan geniet nog als hij zich de grappen en grollen weer voor de geest haalt.

Jan heeft nog veel meer herinneringen naar boven gehaald, maar niet alles hoeft op papier. Wel wil ik mijn bewondering uitspreken voor zijn doorzettingsvermogen om op deze hoge leeftijd nog regelmatig een ronde van ± 8km. te wandelen rondom Duizel. Ook na een operatie aan zijn hand en een ontsteking tussen zijn teen.

Jan, ik ben vol bewondering over de energie die jij inzet voor de gemeenschap en ik hoop dat Duizel daar nog lang van kan genieten.

 

Antoinette Koolen- van der Velden.

Meest gelezen nieuwsberichten van het afgelopen jaar.